Augustus 2020

05/08/2020 § Een reactie plaatsen

Alweer augustus. Zomer. Het leven in Nederland begint alweer vorm te krijgen. Ik mis het wel hoor. Leven in het Zuiden, maar, behalve de dromer in mij ben ik ook realist en dit is op dit moment in tijd gewoon het beste.
Het werkende leven weer opstarten door mijn kasten en computer uit te ruimen, op te schonen. Alle oude to-do-lijstjes scannen op wat echt nog gedaan moet worden of wat zichzelf al heeft opgelost. —-ik las ergens eens over de zin en onzin van to-do-lijstjes en hoe zoveel van de voornemens die een mens maakt uiteindelijk met het lijstje in de prullenbak verdwijnt. Herken jij jezelf daarin? Of ben je zo gedisciplineerd dat alle dingen op je lijst ook echt gedaan worden.

Dat opruimen is momenteel trouwens wel een ding. Ik blijf maar opruimen. Waar ik de ‘rommel’ vandaan haal is me een wonder. Het is trouwens geen echte rommel, maar het zijn wel spullen die ik al jaren met me mee verhuis en waarvan ik mezelf afvraag: ‘hoe zijn die nu nog van meerwaarde voor mij?’ Zo ja: houden, zo nee: weg ermee. Boeken, papieren, snuisterijen, verpakkingen van pennen en boekjes die allang zijn leeg- en volgeschreven, oude verslagen, cursusmateriaal van lang vergeten symposia, studieboeken die zijn vergeeld en waarvan de inhoud al dan niet van is achterhaald, parfummonsters die de uiterste houdbaarheidsdatum alweer jaren zijn gepasseerd. Ja, ik schaam mij diep, zelfs nog uit de vorige eeuw.
Opruimen is trouwens tot een kunst verheven heb ik begrepen, als ik Marie Kondo mag geloven. Er zijn steeds meer coaches die je helpen met het bewust opruimen en weggooien van je herinneringen. Waarom bedenk ik nooit dat soort snelle geld-verdien-oplossingen.

De vuilnisophaaldienst zal blij zijn met me. Ik selecteer de stapels zorgvuldig: papier, plastic en de rest. Wat doe ik met al die boeken die ik niet mee nodig heb. Mijn moeder zei altijd: zuinig omgaan met je boeken. Ik mocht er niet in schrijven, ezelsoren maken en boeken gooide je nooit weg. Ik hoor haar stem in mijn gedachten (och wat mis ik haar), maar deze stapel gaat toch weg. Voor een prikkie, of naar een student die het voor niets komt ophalen, of alsnog de papierbak in.

Kortom, wat heeft een mens toch veel spullen. Op de een of andere manier lucht het me op om alles weer eens door mijn handen te laten gaan en me af te vragen hoe deze spullen nog aan mijn bestaan bijdragen.

Ja, de nieuwe ruimte die ontstaat lucht mij op. Het geeft me zelfs een gevoel van vrijheid.

Vrijheid die nodig is voor mijn nieuwe Safari, waarheen die ook gaat.

Alles weer anders…

17/07/2020 § 2 reacties

De afgelopen maanden zijn mijn lezers meegevoerd op Safari. Geen idee hoeveel mensen mijn blog hebben gelezen, maar er was een trouwe schare fans die reageerden en zelfs meeleefden met onze reis naar Zuid-Spanje.

Inmiddels ben ik bijna drie weken terug in Nederland. En ja, het is wennen!
Weer thuis zijn, het eten, het ritme, de taal, de mensen, de Coronamaatregelen. En ja, natuurlijk ook het weer.

Aangezien de schoolvakanties zijn begonnen heb ik opnieuw heel veel reflectietijd en dat gaat niet langer samen met alleen denken, maar ook met doen. Verandering is op komst en een van de dingen die ik heb besloten is om de website van Schrijf met Moon/Moon op Safari aan te passen.

Schrijf met Moon kun je vanaf nu helemaal volgen via de Facebook pagina.
Mijn Safari komt weer terug op deze oude vertrouwde blogsite.

En, als speciale service, om de Safari-verhalen compleet te houden heb ik alle blogs vanaf juni 2019 teruggebracht naar deze plek.

En doorrr…

17/07/2020 § Een reactie plaatsen

Reizen is een permanente beweging door tijd en ruimte

Die zin viel me binnen toen ik een week na terugkeer in Nederland weer achter mijn laptop ging zitten.

We zijn weer thuis.

Het inpakken van de auto was een uitdaging 🙂 Toch meer gekocht dan we hadden gedacht.
Sagrário, onze benedenbuurvrouw, genoot zichtbaar van het spektakel voor haar deur: ‘Madre mia’, zei ze,  toen ze de berg met tassen en dozen naar beneden zag komen die allemaal moesten passen.
Het was passen en meten, maar het lukte, en heel zwaar beladen reden we vroeg in de ochtend weg uit een nog stil La Herradura.

Lange, stille wegen hebben we afgereden in Spanje, Frankrijk en België.
De landsgrenzen waren pas twee dagen open na de lockdown, dus het was spannend om te zien wat dat met het verkeer zou doen.

Van alleen op de weg met truckers en welgeteld twee campers in Spanje, tot toenemende aantallen Duitse en Nederlandse caravans vanaf halverwege Frankrijk, hadden we een prima reis.
Kijk, het blijven zo’n 2500 kilometers, maar als je die kunt rijden met alleen wat oponthoud vanwege de vrijdagmiddagspits van Lyon, dan mag je blij zijn.

Minder blij ben ik met de Nederlandse bevlieging om de maximale snelheid overdag op 100 kilometer te stellen. Wat een aanfluiting. Geloven ze nu echt dat dit het milieu zal helpen? Natuurlijk had ik er al over gehoord, maar nu ik aan den lijve ondervond hoe dit voelde, zeker na de snelle route vanuit het Zuiden, was ik niet blij.
Oké, een voordeel is dat je zuinig rijdt, maar voor de rest vind ik het eigenlijk heel gevaarlijk. Mensen staan voortdurend op de rem en de inhaalmanoeuvres die ik meemaakte waren op zijn zachtst gezegd absurd.

De maatregelen vanwege covid-19 konden we goed vergelijken toen we die verschillende landen doorkruisten. Alle tankstations waren open, maar de restaurants nog niet allemaal. In Spanje en Frankrijk waren mondkapjes verplicht en de reizigers hielden zich daar over het algemeen aan.
Overal waar je binnenkwam stond handgel. Wc-deuren en wasbakken waren afgeplakt. Stoelen en tafels in restaurants ook. In sommige gevallen was zelfs het eten ingepakt. Ik zag heel veel folie. (Hoe zit het nú met de plastic-soep?)

Hoe noordelijker we kwamen hoe minder uitgebreid de maatregelen. En eerlijk gezegd is het best wennen dat je niet standaard met een mondkapje naar buiten hoeft. We waren dat al zo gewend geraakt. Dat het zo wennen zou zijn had ik eerlijk gezegd niet verwacht en dat geeft iets om over na te denken. Als je nagaat hoe manipulatie en propaganda hele volksstammen in de greep kan houden…

Goed, nu dus weer thuis.
De mensen in Spanje vroegen nog: ‘Wanneer komen jullie weer?’
Ik weet het niet. Eerst nagenieten, wennen en opnieuw genieten van thuis. En ik ben daar wel blij mee. Op de regenbuien na is wat verkoeling en de Hollandse zomer wel prettig. Zeker als je bedenkt dat het nu zo’n 34-39 graden is aan de Costa Tropical. En dan heb ik het nog niet gehad over de drukte daar…

Nee, dan maar liever fijn in het stille Noorden.
Waar de zomervakanties aan het beginnen zijn.
Waar het toerisme, net als in de rest van Europa spannend en voorzichtig op gang komt na de corona-stop.
Waar nieuwe plannen geboren worden voor werk en vrije tijd. De inspiratie stopt gelukkig nooit. Het is als reizen.
Waar dochterlief ons hartverwarmend verwelkomde en blij is dat we weer dichtbij zijn.

Ik zou bijna weer vertrekken om opnieuw zo verwelkomd te worden.

Verder op Safari…

17/07/2020 § Een reactie plaatsen

Met drie maanden oponthoud gaat mijn reis de komende week verder.

Ik realiseer me alleen dat mijn Safari nog lang niet ten einde is. Als deze me gegeven is…

Vandaag reflecteer ik op waar de afgelopen maanden goed voor zijn geweest.

Reflectie
Allereerst noem ik Reflectie.
Ja, inderdaad, met een hoofdletter. De reflectie op het leven in het algemeen en op mijn leven in het bijzonder. Niet dat ik nou bijzonder ben, maar wel uniek. Zomaar een speciale cel – die nu Spaans spreekt – in het universum die deel uitmaakt van een groter geheel. Zinvol dus om te bepalen op welke manier ik bijdraag aan het grotere geheel en hoe dat grotere geheel in mij reflecteert.

Opnieuw ben ik achter gekomen dat ik een serieus element ben. Een onderdeel van de universele, collectieve motor die haar taak met verantwoordelijkheid draagt. Zoveel soms dat ik daar last van heb. “Laat los” zegt mijn alter ego, maar dat kost mij oprechte moeite. Door de negen maanden reflecteren denk ik dat ik een heel groot cadeau in tijd heb gekregen van de kosmos en daar ben ik dankbaar voor. Hoewel het lang niet altijd leuk was om hier te zijn en niet bij dochterlief in deze rare tijden, was het goed om te kunnen nadenken over wat werkelijk belangrijk is voor mij. Wat ik wil, wie ik ben en met wie ik wil zijn.

Betrekkelijkheid
Ik wind me vaak op en snel ook. Dat komt door mijn genen (dank je wel lieve moeder en vader) en ook door mijn sterrenbeeld (dank je wel Aries). Hoe fijn was het om de afgelopen maanden vanaf een afstand de betrekkelijkheid van de zaken in te zien. De wonderlijke maatregelen die werd afgekondigd uit angst voor een virus dat via de lucht wordt overgedragen van mens op mens. Het angstregime dat maakt dat mensen op het strand gaan ‘uitwaaien’ met gezichtsmaskers op.Waar wind je je over op als je zaak om zeep wordt geholpen door maatregelen waarvan het effect niet is aangetoond. Waar wind je je over op als je niet weet wat je moet geloven. De berichten in de media en de sociale media zijn er teveel en te gekleurd. Geen idee wat feit is of stemmingmakerij. Ik heb de kracht gevonden om alles in proportie te zien. Ik kan de wereld niet helpen, laat staan verbeteren, maar wel mezelf en mijn geliefden.Nu we weer vrij kunnen bewegen stemt het me blij om de mevrouw en de meneer van de churrería om de hoek opnieuw trots bezig te zien.  De kunst van churros herhaald voor de zoveelste keer. Trots achter de beslagmolen en de frituurpan. De mooiste dingen schuilen in eenvoud. Als je het maar wil en kunt zien.

Afstand <-> Nabijheid of is het Loslaten
Dit vind een lastig onderwerp om te beschrijven. Waarom? Vanwege de confrontatie, maar ik moet. Omdat de waarneming van afstand en nabijheid mij veel heeft geleerd over mezelf en de mensen om mij heen. Wie staat dicht bij me en wie is op afstand. Wat betekent dat voor mij? Wat wil ik daarmee? Wil ik mijn gelijk of mijn geluk?
Ik laat het nog even betijen en trek mijn conclusies. We hebben nog een hele rit te gaan om dat de revue te laten passeren.

Dankbaarheid
Dankbaarheid is een bijzonder ding. Vergeet het vooral niet te zijn, want ik heb de afgelopen maanden ervaren dat je niets voor lief moet nemen. Heel eerlijk gezegd, hoe langer ik uit de comfort zone was, hoe beter het met mij ging. Ik ben daar blij om. Dankbaar.
Een ding is zeker…ik keer niet terug in een gareel waarover ik twijfelde.

Ik ben dankbaar voor de nieuwe ervaringen. De tijd met mijzelf en mijn geliefde.

De ontmoetingen met mensen die ik anders niet was tegengekomen.

Leerzaam, liefdevol, bijzondere ervaringen die te denken geven over mijn wensen en nieuwe dromen.

We zijn nog niet thuis of er roept al een nieuwe safari…

Fase 3

17/07/2020 § Een reactie plaatsen

Het gaat nu opschieten.

De desescalación, de versoepelende maatregelen in verband met de coronaviruspandemie gaat door. Inmiddels zitten we hier in fase 3. Dit houdt in dat we een beetje meer bewegingsvrijheid hebben dan de afgelopen 87 dagen.

Ja, we mogen weer zonder specifieke reden rondrijden, zolang we maar in de autonome regio Andalucía blijven.

Voor de zekerheid heb ik de beheerder van ons appartement gevraagd om ons huurcontract te printen als bewijs van onze woonplaats hier. Daar mag de politie namelijk om vragen en aangezien we met een Nederlandse auto rondrijden, leek mij zo’n ‘bewijs’ wel handig. Het contract ligt nu, samen met een pakje mondkapjes in het handschoenenvakje.

Wie had ooit kunnen bedenken dat zoiets nodig zou zijn. De mondkapjes bewaar ik daar voor alle zekerheid. Na al mijn scepsis over het gebruik daarvan, kwam ik terecht bij Maurice de Hond. Voor het eerst heb ik het gevoel dat ik zinnig nieuws lees over de verspreiding van het virus en sta ik welwillend tegen het gebruik van mondkapjes. Voor wie meer achtergrondinformatie wil lezen…hier is de link naar zijn covid-19 blog.

Vanaf nu draag ik mijn mondkapje iets vaker, maar het blijft me een caustrofobisch gevoel geven. Verstand op nul dus.

Wat mij intrigeert is hoe snel ik aan het huidige straatbeeld gewend ben geraakt. Mensen met mondkapjes. Niet alleen maar die Aziatische verkouden toerist die al gewend was om uit voorzorg een masker te dragen, maar het meeste wandelend publiek op straat en in de winkels.

Nu de hotels weer open gaan, zij het met een lagere bezettingsgraad en een beperkt gebruik van de gemeenschappelijke ruimtes, wordt het tijd om ons opnieuw te beraden op de terugreis.

Tja voor de tweede keer de psychische knop omzetten voor de rit naar Nederland en zoals altijd geeft me dat gemengde gevoelens. Aan de ene kant wil ik voor de rest van mijn leven op het Iberische schiereiland blijven. De realistische kant is dat ik onze dochter mis en zij begint ons nu ook wel te missen. Bellen is niet meer genoeg!

Daarnaast zijn er ook zaken die weer geregeld moeten worden waarvoor het toch wel handig is om in Nederland te zijn.
Deze week gaan we dus aan de slag. De route voor onze terugreis hebben we bepaald en nu moeten we weer achter de computer om de hotels uit te kiezen.
Voor de zekerheid zullen we ze nabellen, want als Nederlander wil ik natuurlijk wel zeker weten dat onze reserveringen kloppen. Even kantoortje spelen dus;)

Met nog twee hele weken te gaan gaan we opnieuw op zoek naar cadeautjes en de laatste dingen die we hier echt nog willen doen. Nog een keer die lekkere paella in ons favoriete restaurantje , nog een keer een drankje met tapas met onze vrienden hier. Misschien nog een laatste keer naar die ene shopping mall  voor een zomers t-shirtje of zo.

En dan….gaan we voor de tweede keer met de grote eindschoonmaak beginnen!

Afwachten…

17/07/2020 § Een reactie plaatsen

Met nog een maand te gaan die niet was gepland, zijn we hier nog even op safari. Een rustige safari, dat wel, maar dat schijnt nut te hebben. Daarover straks meer.

Op een terras vieren we dat we daar weer kunnen zitten. Met zicht op passievruchten die nog groen zijn, waarvan we het bestaan niet afwisten, omdat we normaal gesproken alleen hier zijn in de winter.

Je weet dus lang niet altijd, of misschien wel meestal niet, wat er boven je hoofd hangt;) Het kunnen ook leuke verrassingen zijn. Zoals het volgende inzicht.

Ik hoorde van een I Ching meneer dat wachten een functie heeft en ik hoorde daarin iets nieuws.
Wachten vind ik iets hinderlijks. Ik ben niet zozeer haastig ingesteld, maar als ik iets wil, dan ga ik snel. Soms te snel, daar was ik al achter en dat komt omdat ik geboren in de tijd van Ram met Boogschutter als ascendant. Twee vuurtekens en die geven snelle energie.
Wachten is daarom niet iets dat van nature in me opkomt. En toch komen we hier pas weg door geduld te oefenen.

Leren wachten dus.

Ongeduld is geen teken van kracht. Integendeel. Wachten is dat wel. Als je goed kunt wachten, dan heb je vertrouwen in de kosmos (of waar je dan ook in gelooft).
Zo heb ik nog nooit tegen het concept wachten aangekeken.

Ons wachten is nu op de Spaanse en de Franse politiek, die de hotels op onze route toestemming geeft om open te gaan.
In de tussentijd besteed ik mijn tijd zo nuttig mogelijk, zodat het niet voelt als wachten. Ik schrijf iedere dag. Denk na over de dingen van het leven en ontdek zo af en toe weer eens mensen met bijzondere boodschappen. Zo leer ik hier nog iedere dag.

Als wachten dus inderdaad staat voor het hebben van vertrouwen op de goede afloop, dan weet ik: het komt goed.

Bijna gewoon

17/07/2020 § Een reactie plaatsen

Het leven is weer bijna gewoon.

Dat wil dus echt zeggen, BIJNA gewoon.

Sinds maandag 18 mei 2020 zijn de terrassen weer open.

De provincie Granada is van fase 0 naar fase 1 gegaan in de desescalada van maatregelen vanwege covid-19.

De restaurateurs die dat zagen zitten, hebben de benodigde aanpassingen gedaan om hun terras weer te kunnen openstellen. De tafels zijn zorgvuldig op afstand geplaatst en we zagen gisteren zelfs mensen met meetlinten in de weer.

Ook zagen we een restaurant dat een schoonmaakbedrijf had ingehuurd om de stilgelegde keuken na 65 dagen weer in hygiënisch gebruik te nemen.

Het is een serieuze aangelegenheid. Een die vast en zeker weer flink zal worden gecontroleerd door de toezichthouders.

Ik moet zeggen, het was een vreemde gewaarwording om weer zomaar op straat ’te mogen’.
Zomaar, zonder zwaarwegende redenen, wandelen, op weg naar een kop koffie. Misschien vreemd, maar het kostte me moeite om te ontspannen en oprecht te genieten van de vrijheid.

Dit kan dus gebeuren met mensen als je ze maar lang genoeg hun vrijheid ontzegt. Ook als het gaat om veiligheidsredenen.

We moeten nu niet denken dat alles weer helemaal bij het oude is, want we zitten pas in fase 1. Maar we hebben het geluk om in een dorp met onder de 10.000 inwoners te zitten en hebben geen tijdslot meer om de deur uit te mogen. Die opluchting dringt nu langzaam tot me door.

Nu de terrassen voorzichtig zijn opengegaan zullen we zien hoe de mensen zich gedragen volgens de nieuwe afstandsnorm van anderhalve meter.

Ik houd mijn mondkapje stand-by.

Het nieuwe normaal?

17/07/2020 § Een reactie plaatsen

Op de 60ste dag van de lockdown in Spanje heb ik weer eens tijd om een artikel te schrijven voor Moon op Safari.

Onze Safari duurt voort. En ons verblijf hier ook. Ondanks dat de tijd snel verstrijkt.

Veel meer dan een ochtend of avondwandeling van een uur zit er nog steeds niet in. Hoewel er soms geruchten zijn over het afschalen van de maatregelen, is dat op dit moment nog steeds niet het geval.

De beloofde opening van terrassen op maandag 11 mei ging hier in ieder geval op het laatste moment niet door.
Hoe zat dat nou? Waren er nog teveel besmettingen in de regio? Zijn ze bang voor aantrekkend ‘vakantieverkeer’ van stedelingen die naar hun tweede huisje aan de kust komen? Of is het partijpolitiek en een machtsstrijd waarvoor mijn Spaans nog ontoereikend is (in dit geval gelukkig maar;)

Er is nog veel meer niet duidelijk in de wereld. En dat wordt het denk ik voorlopig ook niet.
Ik word blij als ik lees dat de cijfers van besmettingen en doden als gevolg van covid-19 lager worden. Hoewel de situatie in de Noord en Zuid Amerika nog niet veel vreugde in zich draagt.

In de tussentijd zijn we in de Steenwijker Courant verschenen met een interview. Dat was wel de opsteker van deze week, opdat we niet in sleur geraken.

Op straat gaan de dagelijkse ontmoetingen voort. Mensen die half-roepend vanachter hun mondkapjes met elkaar bespreken hoe het met ze gaat. Ik zie hoe moeilijk de Spanjaarden het hebben met het elkaar niet aanraken.
Wat anders zo gewoon is, twee kussen op de wang, een schouderklop of omhelzing, mag op de een of andere manier niet meer.

Heel onnatuurlijk en ik voel die pijn. Het knijpt mijn keel dicht. Niet zozeer uit angst, maar van verdriet. Verdriet om wat was? Of om wat niet meer wordt?

Heeft dat zin? Nee, maar ik ben ook maar een mens. En ik begin er wel een beetje klaar mee te raken. Natuurlijk ben en blijf ik positief ingesteld, want behalve dat dat prettiger is voor mij en mijn omgeving, schijnt het de weerstand te verhogen, maar het wordt wel weer eens tijd om naar huis te gaan en op zoek te gaan naar de nieuwe normale gang van zaken in Nederland.
Het moment dat het werk roept, komt dichterbij en ik heb eerlijk gezegd ook wel weer eens zin in een lekkere bruine boterham met boerenkaas of ossenworst uit Oldemarkt. Wanneer ik die weer zal eten? We zullen het gaan zien.

En wat we gaan verstaan onder het ’nieuwe normaal’?

In de krant verschijnen soms artikelen die menselijk gedrag blootleggen. Na bijvoorbeeld de Spaanse griep die honderd jaar miljoenen mensen uit het leven rukte, werden er uitspraken gedaan: ,,Maar hoewel iedereen riep dat er lessen zouden worden getrokken uit die vreselijke ramp, waren we die al snel weer vergeten.’’ (Laura Spinney) 

Onze diersoort heeft in meerdere opzichten nog niet echt laten zien dat er geleerd wordt van de geschiedenis, dus ik denk dat ik die mevrouw van dat artikel er niet zo ver naast zit.

Vanochtend nog in het trappenhuis zag ik al de voortekenen. Na mijn sportieve ochtendwandeling kwam ik op de trap onze buurvrouw van een hoog tegen.
Een oudere Spaanse dame, netjes aangekleed en met plastic handschoenen en mondkapje. We maakten een praatje. Het ging wel een beetje met haar vertelde ze me. Ze ging geen boodschappen doen, maar moest ergens anders heen.

Aan het eind van ons gesprek gaf ze mij een schouderklopje.

Vraag: Ging zij nou de fout in? Of wordt dit het nieuwe normaal?

Ik hoop het laatste.

Ontmoetingen

17/07/2020 § Een reactie plaatsen

Na 50 dagen mochten we weer naar buiten.
En dan bedoel ik om iets verder te lopen dan naar de bakker om de hoek. Een uurtje lopen in de ochtend of in de avond. Hoe ze dat controleren? Niet. Dat is aan de verantwoordelijkheid van de mensen zelf. Zeg maar een soort ‘intelligente afschaling’ van de strenge regels die ze er in Spanje op na houden om de besmetting met het Coronavirus tegen te gaan.

Het lijkt trouwens te helpen, want het aantal dagelijkse doden en besmettingen neemt inmiddels af. Na 50 dagen stierven er 164 mensen op een dag en een maand eerder, op 3 april, waren dat er 932. Op één dag hè!

Het lijkt alweer normaal dat we niet naar buiten kunnen, dus nu moeten we eraan denken om wel op tijd voor het tijdslot naar buiten gaan, anders missen we dat belangrijke beweegmoment.

Vreemd om je dat te realiseren, dus ik knijp mezelf en weet dat ik wakker ben in een vreemde droom.
We zouden alweer meer dan een maand in Nederland zijn, maar maken daarvoor in de plaats mee hoe de Spanjaarden omgaan met het ontwaken uit de lockdown.

De eerste wandeling was op 2 mei. Ken je die beelden van koeien die na de winter weer in de wei mogen? Wild, een beetje onwennig, vreugdedansjes omdat ze weer naar buiten mogen met ruimte en frisse lucht om ze heen.
Het gevoel dat je echt even vrij naar buiten kan, zonder de guardia civil of de politica local die je vraagt om redenen en die klaar staan met bonnenboekjes.

Toch om je heenkijkend of er voldoende ruimte is tussen jou en andere wandelaars of sporters op de Paséo. Iets dat op zich al vreemd is om te doen. Zo onnatuurlijk. Een beetje als het op je hoede zijn voor zakkenrollers in een grote stad.

De kwestie mondkapjes vind ik ook een aparte. Enerzijds vind ik het maar grote onzin om zo’n benauwd ding te dragen. Hoe kan dit nou een virus tegenhouden? Het zijn namelijk gewone papieren of zelfgemaakte stoffen doekjes die de mensen dragen. De prijzen lopen uiteen. Wij kochten ze bijvoorbeeld voor 95 cent, maar we hoorden ook dat iemand 8 euro moest betalen en dan zag het er nog uit als een hubo-stofkapje voor tijdens het schuren van je oude houten kastje. Niet echt iets dat virussen belet voor in- of uitgaan.
Maar, als je de soms angstige reacties ziet van mensen als je een winkel ingaat, dan wil ik me wel aanpassen. Dan maar mijn ongeloof aan de kant zetten.

Wat me de afgelopen dagen het meest heeft gedaan is de ontmoeting.

Niet zozeer de ontmoeting met mijzelf, mijn reflectie op wat deze situatie met mij doet en met de vraag hoe ik weer thuis zal komen na deze ervaring.
Nee, de ontmoetingen van de mensen op straat.

Mensen die elkaar al weken niet hebben gezien en elkaar nu, op minimaal anderhalve meter, weer tegen het lijf lopen.
De Spaanse kreten van herkenning en begroeting raken me diep. Opnieuw realiseer ik me dat we hier in een dorp wonen met zoveel saamhorigheid en familiebanden.

Hoe een oudere mevrouw aan de arm van waarschijnlijk haar dochter wordt ‘uitgelaten’. Al die weken thuis zitten heeft haar lichaam zichtbaar geen goed gedaan als ik haar zie bewegen. Zo traag en stijf.

Ze ziet een bekende en wil hem omhelzen. Haar dochter roept het bijna uit: ’No lo toques, no toques a nadie’ (Raak hem niet aan, raak niemand aan).

De vrouw vindt het onzin, lees ik af van haar lichaamstaal.

Wordt dit de nieuwe norm?

Zou het werkelijk de verspreiding van een virus tegengaan?
Of veroorzaakt dit een nieuwe ziekte?

Ik zeg: wij weten helemaal niets.

Over een aanzoek en er zijn weer kinderen op straat

17/07/2020 § Een reactie plaatsen

Tijdens mijn boodschappenrondje ging ik naar de bakker.
Er stond een meneer op leeftijd in de zaak zonder handschoenen en mondkapje. Hij was in gesprek met de winkeljuffrouw, een voor Spaanse begrippen, grote mevrouw. Zij is een van de aardiger dames daar achter de toonbank, omdat ze altijd tijd heeft voor een praatje hoewel ik moeite heb om haar te verstaan.
Allereerst door het zware accent dat zij heeft en in combinatie met een mondkapje maakt dat het niet gemakkelijker.
Nadeel van die mondkapjes is dat je de mimiek niet goed kunt aflezen. Dat zal lastig zijn voor de slechthorende of dove medemens, en ook voor mijn prille Spaans, maar afgaand op wat ik nog wel kon waarnemen zag ik dat ze wat bedenkelijk keek bij het gesprek van de oude man.

De man keerde zich naar mij toe en ik zal het gesprek inkorten en vrij vertalen:
Man: “Jij bent niet van hier hè?”
Moon: “Nee, inderdaad, ik kom uit Nederland, maar ik kan nog niet naar huis terug reizen.”
Man: “Werk je dan hier?”
Moon: “Nee, ik heb werk in Nederland.”Man: “Waarom werk je niet hier?”
Moon: “Omdat ik niet genoeg Spaans spreek en ik woon in Nederland.”
Man: “Als je nou met mij trouwt, dan kun je hier blijven en werken.”

Het gesprek ging nog even door en ondertussen vroeg de bakkersmevrouw naar mijn bestelling. Zo sloot ze de meneer langzaam uit ons gesprek naar buiten en ging hij weg.

Hij bleek alleen te zijn en eenzaam. Zijn vrouw was er al 23 jaar niet meer en hij klampte zich vast aan passanten in de hoop op gezelschap.

Teruglopend naar huis met warm brood, bedacht ik hoe extra eenzaam deze tijd van lockdown zal zijn voor eenzame mensen. En dan bedoel ik niet de mensen die alleen in huis zitten, maar de eenzame mensen. Dat is iets anders.

Onze naaste buurman hier zat alleen in zijn woning en draaide wel wat door, afgaand op de telefoongesprekken die we soms letterlijk door de muur heen hoorde. Maar ineens was hij weg. Gelukkig is het hem na zes weken gelukt om een (vlieg?)reis naar Schotland te regelen. Ik weet niet of hij eenzaam was, maar hij was na zes weken thuis zitten wel degelijk toe aan menselijk contact en ik ben blij voor hem dat hij weer naar zijn vrouw is.

Het thuiszitten van de bevolking in Spanje lijkt langzamerhand te leiden tot minder besmettingen en sterfgevallen door covid-19. Vanaf zondag 26 april mogen daarom sinds 14 maart(!!) de kinderen weer naar buiten.

Wel met regels: maximaal een uur per dag; onder begeleiding van een ouder; maximaal drie kinderen per gezin in een keer; alleen op straat en naar de winkels en niet naar strand of speelplaats, want die zijn nog dicht; kinderen met een leeftijd tot 14 jaar.

Na al die tijd was het fijn om weer kinderen op straat te zien en te horen.

Ik ben benieuwd wanneer het leven er weer iets normaler uit zal zien…